Sýningin Þögul angist er samsýning þriggja listamanna, þeirra Ívars Brynjólfssonar, Helga Hjaltalín Eyjólfssonar og Bjarna Þórs Péturssonar.

Ívar Brynjólfsson er þekktur fyrir ljósmyndir í anda naumhyggju og hugmyndalistar, þar sem viðfangsefnin eru hversdagslegt umhverfi mannlegrar tilvistar eða forgengileiki okkar manngerða umhverfis. Þrátt efnivið sem flestum þætti líklega óspennandi, jafnvel leiðinlegur (hér er ekki verið að upphefja landið eins og er svo algengt hjá íslenskum ljósmyndurum) er formræn framsetning myndanna mjög skýr  og hver formrænn þáttur myndanna er þaulhugsaður útfrá fagurfræðilegu sjónarmiði.

Helgi Hjaltalín Eyjólfsson er í hópi okkar fremstu listamanna sem vinna á mörkum skúlptúrs og hugmyndalistar. Helgi vinnur oft með fáránleika manngerðra hluta sem við hengjum merkingu tilvistar okkar á, margir kannast við fagurlega gerð klukkuhús hans, án gangverks, eða ryksafnara, litlar veggskreytingar sem hafa þann eina tilgang að safna ryki. Undanfarin ár hefur Helgi einnig fengist við að endurgera rekaviðardrumba og beinir þannig athyglinni að þeirri þrálátu ástríðu mannsins að endurgera náttúruna í margvíslegu formi, hvort sem það er landslagsmálverk eða höggmynd af manneskju.

Bjarni Þór Pétursson rær á áþekk mið. Viðfangsefni hans er hið óbærilega tóm í tilvist okkar, sem við reynum sífellt að fylla upp með því að skapa aðra heima til að flýja inn í, og botnlaus óþreyja okkar eftir að slíta tengslin við uppruna okkar. Bjarni vinnur mest með kvikmyndaformið og þá fölsku veröld sem þar er sett á svið í því skyni að sefja mannssálina. Oft er annarlegt tilgangsleysi í myndum Bjarna, en líkt og hjá Helga og Ívari liggur þó þung tilvistarleg tjáning að baki.

Við fyrstu sýn virðast verkin á sýningunni vera einstaklega látlaus. Það sem tengir saman þessa þrjá listamenn, sem segja má að tilheyri þremur kynslóðum, eru djúpar, hljóðlátar vangaveltur um tilgang og tilgerð mannlegrar tilvistar – hin þögla angist.